Van Goose Bay naar Port Hope Simpson

Om 0830 zaten we in een prachtige , schoongeregende Lincoln. Volgens ons had het zo'n beetje de hele afgelopen nacht flink geregend , maar we reden weg in een heldere en opgeklaarde lucht. Wel dreef er bewolking rond , de verwachting was dat er buitjes zouden vallen.

Meteen nadat we uit Goose Bay waren en we de afslag naar de #510 namen , begon het gravel ; en deze gravelweg zou ons 400 kilometer lang niet in de steek laten

We hebben diverse gradatie's van redelijk glad gravel tot aan flinke kiezel onder de wielen gehad ; het ene stuk rijd dus wat sneller als het andere stuk.

Uiteindelijk kwamen we rond 1545 aan in Port Hope Simpson. Bij het eerste tankstation wat we tegenkwamen in Port Hope Simpson hebben we getankt (er zijn twee tankstations in dit dorp met 80 ? huizen , en soms schijnen ze wel eens uitverkocht te zijn).

Hierna het Alexis hotel opgezocht , en een rondje door het dorp gelopen. Veel is er niet te beleven , er is een supermarkt , een liquir store en een soort snackbar , en dus de pompstations. Naast ons hotel werden net een paar mannen afgezet met een helicopter ; deze vloog weg , en kwam daarna nog drie keer terug met wat volk en een berg lading die er in een net onderhing. Er is altijd wat te beleven in Port Hope Simpson!

Morgen een kort stukje ( 140 km ) over alleen gravel naar Red Bay ; waarschijnlijk krijgen we morgen het slechtste gravel , Google maps geeft aan dat we er ruim 3 uur over gaan doen. We gaan het meemaken...

Stay Tuned !

Eric & Carin

Van Churchil Falls naar Happy Valley/Goose Bay

Vandaag weer op tijd vertrokken ; het had afgelopen nacht lichtjes geregend , dus de auto zag er weer een beetje toonbaar uit. De rit zou ongeveer 290 kilometer zijn , en nadat we Churchil Falls uitreden begon het te druppelen , en dat zou eigenlijk de hele weg zo blijven. Dat betekende dat we vandaag niet al te veel zouden stofhappen ! Elk nadeel heb z'n voordeel , zou nr.14 gezegd hebben...

De eerste 170 kilometer reden we over een goede gravelweg , er werd wel regelmatig het eea aan onderhoud gedaan , maar veel vertraging gaf dat niet. het landschap bleef nagenoeg hetzelfde , wel was er bijna na elke bocht wel weer een meertje of riviertje.

We hoopten om , vanwege het wat sombere weer , misschien wel wat elanden , kariboes of beren te spotten , maar er was eigenlijk niets te beleven. Gisteravond zijn we , nadat we het reislog hadden bijgewerkt , ook nog een uurtje wezen rijden , en toen hebben we een tijdlang een zwarte beer gespot ; het beest liep in de buurt van een landfill area rond.

Vandaag zijn we wel bij de Muskrat waterval wezen kijken , voordat we er waren moesten we een behoorlijk ruige trail afdalen , maar 20 minuten later stonden we toch aan de waterkant. Het is niet echt een hoge waterval , maar het water wordt met grote kracht door een nauw stuk geduwd , het bulderd in ieder geval goed....

Hierna nog enkele kilometers door naar Goose Bay. Aangekomen rond 1600 , en sinds die tijd regent het behoorlijk , en er lijkt ook nog geen eind aan te komen.

Morgen 400 kilometer met alleen maar gravel , richting Port Hope Simpson.

Stay Tuned !

Eric & Carin

Van Labrador City naar Churchil Falls

Om 0900 uur zaten we vanmorgen in de auto en vertrokken we richting het oosten over de TLH #500 naar Churchil Falls. Het zou ongeveer 245 km zijn , waarvan een groot gedeelte op gravel. De eerste 140 km gingen over fantastisch glad asfalt , daarna begon de gravel. De weg slingert zich tussen heel veel meertjes door , en zo af en toe steek je een riviertje over.

De hoeveelheid verkeer is niet noemenswaardig , soms is het druk en heb je 2 tegenliggers binnen 15 minuten , maar vaak is het wat rustiger en zie je 30 minuten lang helemaal geen ander verkeer. Op verschillende plekken wordt er aan de gravelweg gewerkt ; de zand/gravel trucks rijden dan af en aan , en soms moet je even wachten voordat de flagman je verder laat rijden.

Onderweg zijn we gestopt bij de trail naar de Churchil Falls , en hebben we het stuk naar de watervallen gelopen , met 3 kwartier ben je heen en weer naar het uitzichtpunt gelopen , onderweg krijg je al een redelijk beeld van de waterval. Op de trail kwamen we nog een hoop verse berenpoep tegen , maar we hebben geen beer gezien. Maar de vraag , of beren in het bos schijten , is hiermee wel opgelost !

Na de waterval is het nog zo'n 10 km naar het dorp Churchil Falls , een klein dorpje met 1 groot gebouw waar de bank , het hotel , het restaurant en de plaatselijke supermarkt inzit. Morgen rijden we naar Happy Valley/Goose Bay , zo'n 290 km over alleen maar gravel. We gaan het beleven !

Stay Tuned !

Eric & Carin

Labrador City

Vanmorgen konden we uitslapen , en dat hebben we ook gedaan. Om 0930 zaten we op ons gemak aan het ontbijt. Hierna zijn we eerst naar een klein watervalletje in de buurt gereden. Eerst moesten we een klein stukje klimmen voordat we het minidingetje ook maar hoorden , eenmaal bovenaan was het wel een grappig dingetje , maar als je 'm niet gezien hebt leg je er echt geen nachten wakker van !

Eenmaal weer beneden en wat muggenbulten rijker besloten we om de plaatselijke mall eens te bezoeken ; er was een (kleine , maar wel complete) WalMart , een Dollarstore en nog wat zaakjes , en dat was het dan. Gelukkig ook een Tim Horton's , dus ik kon weer eens een Coffee Mocca naar binnen slurpen.

Hierna zijn we op zoek gegaan naar een klein meertje hier in het dorp , het meer was snel gevonden , maar hoe we nu bij de start van de trail moesten komen , onduidelijk. Uiteindelijk gevonden en in een klein uurtje zijn we rond Lake Tanya gelopen. Geen opzienbarende zaken gezien , een paar vogeltjes en dat was het.

Met weer wat muggenbulten erbij zijn we ook nog naar het nabijgelegen Wabush gereden , een typisch mijnwerkersdorp zonder gezelligheid. Trouwens , ook hier in Labrador City is het niet erg feestelijk , een degelijk stadje zonder al te veel franje. Maar met een Tim Horton's

Op internet hebben we even gezocht naar een ijsbergtourtje voor als we in St. Antonie (Newfoundland) zijn , we hebben er een gevonden meteen naast ons hotel. Deze tour hebben we maar meteen telefonisch gereserveerd , en op maandag 2 juli gaan we dus om 0900 uur richting de ijsbergen. Nu maar hopen dat het bootje geen Titanic heet...

De gehele dag is het bewolkt geweest , en een graad of 17. Was eigenlijk niet eens verkeerd. Morgen gaan we onderweg naar Churchil Falls , de Lincoln staat volgetankt te wachten !

Stay Tuned !

Eric & Carin

Van Baie Comeau naar Labrador City

Vandaag hebben we de route #389 van Baie Comeau naar Labrador City overleeft zonder lekke banden ! Vanmorgen zijn we om 0525 opgestaan , en reden we iets voor 0600 weg om de bijna 600 km te overbruggen. Van deze 600 km was ongeveer de helft gravel/onverhard , de andere helft soms ontzettend mooi vlak asfalt , en soms waardeloos hobbelasfalt.

Vanaf Baie Comeau naar Manic 5 ( een grote stuwdam ) was het asfalt , daarna begon het gravel met af en toe een stuk asfalt erin. Manic 5 is de tweede of derde dam die je tegenkomt , maar is wel de grootste ; een gigantisch blok beton , waar je tegenaan kijkt. Bij Manic 5 heb je een restaurantje , een motel en een pompstation , en dat is , totaan Fermont bij de Quebec/Labrador staatgrens het enige pompstation wat er is. Vergis je niet , maar vanaf Baie Comeau naar Manic 5 is het al bijna 3 uur rijden , vanaf Manic 5 naar Labrador City ben je zo'n 5 uur kwijt , en dan moet je in Labrador ook nog een uur inleveren (de klok gaat dan weer een uurtje vooruit ) , dus je bent gewoon een dagje zoet.

Gelukkig hebben we onderweg best het eea gezien , de weg slingert zich omhoog en omlaag , prachtige watertjes langs de weg , en ook nog wat wildlife : we hebben een eland , een paar ganzen , een stekelvarken en een zwarte beer kunnen spotten. Het weer was van alles wat , soms een buitje , soms wat zon maar over het algemeen bewolkt en zo'n 17 graden.

Morgen klooien we hier wat aan in Labrador City , voordat we de Trans Labrador Highway #500 naar het oosten gaan rijden. En ja , ook die is 75% gravel....hehe

Stay Tuned !

Eric & Carin

Van Dalhousie NB naar Baie Comeau QU

Vandag zouden we weer een ferry moeten nemen om uiteindelijk in Baie Comeau , Quebec te belanden ; de ferry vertrok vanuit Matane om 1700 uur , en je moet een uur van te voren aanwezig zijn. De ferry doet er 2,5 uur over. We vertrokken dus om 0900 uit Dalhousie voor de rit van zo'n 3 uur naar Matane. Onderweg zouden we langs het Faunique de Matane komen , een groot natuurgebied zo'n 30 kilometer voor Matane , en daar wilden we nog wat tijd doorbrengen.

Je merkt meteen dat je Quebec in rijdt ; niet alleen moet je je klok een uur terugzetten , maar echt alles veranderd plotsklaps in het Frans.De borden , de info , zelfs de Kentucky Fried Chicken (KFC) heet hier opeens PFK ???Rare jongens , die Quebecenaren...

Maar goed , met een uurtje waren we New Brunswick uit , en reden we dus in Quebec. Onderweg kwamen we nog een covered Bridge tegen , en nog ergens een Bald Eagle die verweg in een boom zat.

Voor Matane doken we de Faunique in , en daar hebben we een stukje gravelweg ( 2 X 26 km ) gereden , richting Lake Matane (sorry , Lac de Matane...). Was allemaal wel aardig , behalve wat vogels en een haas hebben we geen wildlife gezien. De eerste eland moeten we nog tegenkomen.

Morgen gaan we vroeg op pad voor onze langste rit ; 590 kilometer ofzo , dwars door Quebec naar (engelstalig !!!) Labrador City. De weg is deels gravel , we verwachten er toch wel zo'n 12 uur over te doen , als we geen lekke band krijgen.

Hoe het allemaal gegaan is lees je als het goed is morgen !

Stay Tuned !

Eric & Carin

Van Fredericton naar Dalhousie

Vandaag zou er niet al teveel onderweg te zien zijn , behalve de natuur waar we doorheen reden. Er stonden geen bijzondere uitstapjes op stapel , en zoveel is er in New Brunswick nu ook niet te beleven.De dorpjes waar we doorheen reden waren allemaal dichtgeplakt , het leek wel een zondag in de bible-belt !

Toch waren er best wat leuke uitzichten zo her en der , we zijn een behoorlijk stuk langs de Miramichi River gereden richting het noorden , maar echt dichtbij de rivier kan je niet komen. Onderweg kwamen we nog langs een militair museum , met een vliegtuigje ervoor , dat konden we nog net op de foto zetten. Ook nog even bij een "Covered Bridge" wezen kijken , deze was een stuk kleiner en korter als de vorige , en werd niet meer gebruikt voor verkeer.

Na de 28 graden van gisteren was het vandaag bewolkt , zo'n 18 graden , en af en toe viel er wat regen. Toch geen verkeerde dag , alleen valt er op dit moment een mega stortbui in Dalhousie. Gelukkig zitten we binnen !

Morgen rijden we naar Matane , pakken daar de ferry ( 2 uur en 20 minuten varen ) en komen dan aan in Baie Comeau , Quibec. De boot vertrekt om 1700 uur , we hebben dus de hele dag om naar Matane te rijden.

Stay Tuned !

Eric & Carin

Van Digby NS naar Fredericton NB

Op een onchristelijk tijdstip stonden we vanmorgen op om de ferry naar New Brunswick te nemen ; de boot vertrok om 0800 , maar je moet minstens een uur vantevoren je ticket bevestigen , dus om 0545 ging de wekker....

Het weer zag er in ieder geval prima uit , geen mist , en het leek een goede dag te worden. De overtocht duurt zo'n 3 uur , dus we hadden tijd zat om aan boord een ontbijtje te scoren.

Hierna lekker in het zonnetje op het achterdek gezeten , en nadat de boot aangelegd was in St.John , reden we direct maar door richting Fredericton. Je kan dat in minder als een uurtje rijden doen , wij hadden een wat alternatieve , natuurlijke route verzonnen die ons ook nog langs 1 van New Brunswick's "monumenten" zou brengen : een Covered Bridge.

Er zijn nog een stuk of 25 van dit soort bruggen in NB , en ze worden gezien als monument. De meeste schijnen al over de 100 jaar oud te zijn. Het worden er wel steeds minder , af en toe schijnt er eentje af te branden....

Uiteindelijk zijn we in Fredericton beland , een 4* hotel , aan de rivier , middenin de stad. Niet verkeerd hoor...

Morgen rijden we naar Dalhousie.Waarschijnlijk krijgen we dan thunderstorms en regen , vandaag wees de thermometer 29 grd. aan ! We hebben het dak maar dichtgehouden , we hadden allebei nog een warm hoofd van gisteren...hehe

Stay Tuned !

Eric & Carin